Παθητικότητα λαού και χιπ χοπ ως αντιστάθμισμα

Το σήμερα, η παθητικότητα και η ραπ

Μιλώντας για μουσική και αυτή του δρόμου που δεν είναι κάποια άλλη εκτός από τη ραπ έχει ανέβει ή κατέβει (θα το εξηγήσω αργότερα) πάρα πολύ. Βλέπεται δεν είναι πλέον η μουσική ένα πράγμα δυσεύρετο που για να το ακούσεις πρέπει πρώτα να ψάξεις σε κατάστημα με δίσκους για να τη βρεις, να πας στο σπίτι κάποιου φίλου που έχει ένα πολύπλοκο ηχοσύστημα για να την ακούσεις. Πλέον με το πάτημα ενός κουμπιού μπαίνεις και ακούς ό,τι θέλεις εύκολα, γρήγορα και δωρεάν. 

Η εύκολη πρόσβαση στη μουσική έφερε το τέλος της εποχής των «ρομαντικών» ας μου επιτραπεί ο όρος. Αυτό που εννοώ είναι ότι οι νέοι της δεκαετίας των 80’ αγόραζαν ένα δίσκο και τον άκουγαν μέχρι να καταφέρουν να βάλουν πέντε φράγκα στην άκρη για να πάρουν ένα καινούριο. Το αίσθημα της ικανοποίησης από τη μουσική δεν κρατούσε για λίγες ώρες αλλά μπορεί να περνούσαν μήνες και στα ηχεία τους εξακολουθούσε να παίζει ο ίδιος ήχος. 

Τώρα ισχύει το ίδιο; Ο άνθρωπος έχει γίνει καταναλωτής σε όλες τις εκτάσεις της ζωής του. Μέχρι να ακούσει κάτι ή να καταλάβει κάτι γυρεύει ήδη το καινούριο. Καταντήσαμε έτσι να ζούμε στην εποχή των πυροτεχνημάτων. Και όχι, δεν είναι κάποιος 40χρονος boomer που το λέει αυτό. Στο μεταξύ πυροτέχνημα έχουν γίνει τα πάντα, η ευτυχία έχει γίνει πρόσκαιρη, οι σχέσεις εφήμερες ενώ μέχρι και η μουσική έχει γίνει «fast food». Και είναι πολλοί οι "καλλιτέχνες" των οποίων τα τραγούδια είναι βασισμένα στο ωραίο, το φιλτραρισμένο και το catchy.

Μην τα ισοπεδώνουμε όλα όμως. Στην εποχή των “fast food” υπάρχουν καλλιτέχνες που μένουν σταθεροί στην προσπάθεια του περιθωρίου κόντρα στη σαπίλα του περιθωρίου. Εγώ θα έλεγα είναι αυτοί που έχουν κάτι να πουν και δεν το κάνουν απλά για να το κάνουν με το πρόσχημα του «είναι η δουλειά μου». Σ’ αυτούς για μένα κατατάσσεται και ο Αλέξανδρος Λαναράς ή απλώς ΛΕΞ.

«Από δίπλα εχω ένα μπάτσο που όλο σταβοκοιτάει τον μετανάστη απ΄τον 5ο κι ας του χαμογελάει» είχε πει ο ΛΕΞ στις «πολυκατοικίες» σε ένα τραγούδι που μιλάει για κάτι άλλο εκτός από την εικόνα που βλέπει ο ίδιος στην κοινωνία όπου ζει. Τα τραγούδια του όπως και άλλων καλλιτεχνών είναι τα βιώματα του, αυτά που συναντά κάθε μέρα στο δρόμο και με προβλήματα της ίδιας κοινωνίας. Εκτείνει το αφήγημα του μιλόντας για την ανεργία των νέων που ψάχνουν να βρουν μια λύση στην Ελλάδα των «600 ευρώ», για την άνοδο της ακροδεξιάς και άλλα όσα κάνουν μια κοινωνία να νοσεί.

Τα προβλήματα βρίσκουν όντως τη διέξοδο μέσω της μουσικής του ραπ για να εκφραστούν και στην μικρή μας νήσο. Όταν ο Julio είχε γράψει πως «εν με τον ήλιο που εννά μας τα πιάν τα σπίτια μας» στο τραγούδι του με τίτλο «Άνθρωπος Σούβλα» αποτύπωσε την παθητικότητα ενός λαού μέσα σε ένα στίχο. Αν αναλογιστούμε τα τραύματα της ίδιας μας της χώρας ό,τι έγινε σε αυτό το τόπο και ξυπνά κακές μνήμες έγινε μέσα στον «πίρουλλο», όταν ο κυπραίος "καπάρτιζε" όπως λέει και στο τραγούδι.

Η παθητικότητα μας ως λαός μας εκφράζεται μέσω της μουσικής και είναι αναγκαία στην οικοδόμηση συνειδήσεων που νοιάζονται το τόπο τους. Για τις κακουχίες ενός λαού που δεν προσπαθεί να επιρρίψει ευθύνες σε μετανάστες και πρόσφυγες για την ανικανότητα της πολιτικής του ηγεσίας. Θυμηθείται το 2013 όταν έγινε το κούρεμα σύσσωμος ο ενεργός πολίτης Κύπριος έτρεξε να καταδικάσει αυτά που γίνονται μέσω μιας μεγάλης πορείας που ακολούθησε. Η πορεία αυτή ήταν τα καρναβάλια(!) 

Σ' αυτό που ανέφερα προηγουμένως είναι και κομμάτια απο ράππερς που αφορούν την προσφυγιά. Μην ξεχνάμε πως η μουσική ξεκίνησε απο καταπιεσμένους και απο το περιθώριο όμως δυστυχώς ή ευτυχώς μετακύλησε και έγινε το mainstream των εποχών και ο σκοπός της λειτουργεί πλέον κάπως παρερμημευμένα. Στην αρχή έθεσα το ερώτημα του αν τελικά ανέβηκε η κατέβηκε γεγονός που με όσα όλα αυτά δεν είναι σίγουρο.

Αν σκεφτεί κανείς πόσοι πλέον κάνουν μουσική θα δει ότι ναι όντως είναι τόσοι πολλοί και κάθε μέρα ξεπετάγεται ακόμη ένας. Οπότε ναι απο αυτή την άποψη έχει καταγραφεί τεράστια άνοδος του είδους. Πόσοι όμως προσπαθούν να αφυπνίσουν τον άνθρωπο να γίνει πιο αντιδραστικός και να σταματήσει να είναι γρανάζι. "Είμαι η άμμος στα γρανάζια σας κουφάλες" είχαν γράψει σ' ένα τραγούδι τους η Social Waste που πάντρεψαν το ελληνικό χιπ χοπ με την αντεξουσία...