Η τραπ και η κακιά απομίμηση

Η γέννηση της πλέον γνωστής τραπ μουσικής έγινε στην δεκαετία του 1970 και 1980. Πέρα από αυτό, η πιο γνωστή σημασία της λέξης τραπ στα αγγλικά σημαίνει πάγια, εντούτοις η λέξη όμως σταδιακά έλαβε και άλλες σημασίες.

Για την ακρίβεια, το 1967 στις ΗΠΑ η λέξη τραπ ταυτιζόταν με ένα κρυφό μέρος στο οποίο γινόταν διακίνηση ναρκωτικών. Ειδικότερα, μέσα από το Urban Dictionary είναι εμφανές η άμεση σχέση της τραπ μουσικής που είναι ένα παρακλάδι ή μια υποδιαίρεση της ραπ μουσικής που μιλά για την ζωή στους δρόμους. Επιπλέον, η τραπ προέρχεται από τον Νότο των ΗΠΑ, στην Ατλάντα και στην Τζόρτζια. 

Σύμφωνα με τον Max Besora συγγραφέα του βιβλίου trapologia 2018 η Τραπ είναι υποείδος της ραπ μουσικής που εμφανίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Στις φτωχότερες γειτονίες, στα σπίτια οπού παράγονται και πωλούνται κρακ και αλλού είδους ναρκωτικά. Ακόμη, στην πορεία του χρόνου έγινε μόδα η προσπάθεια να βγεις από την φτώχια και να γίνεις πλούσιος. Ειδικότερα στις δεκάτιζες του 70, 80 και 90 στο αμερικανικό όνειρο ένας μαύρος δεν θα πλούτιζε διαφορετικά. Επιπρόσθετα, ήταν ένας τρόπος εκδίκησης για τα παιδιά των γκέτο να γίνουν διάσημοι πλουσίου ραπερς. 

 Συμπληρωματικά,  όσο αφορά τώρα την ΤΡΑΠ στην Ελλάδα και στην Κύπρο δεν υπάρχει καμία απολύτως  σχέση με αυτό της Αμερικής. Για τον λόγο ότι δεν είναι μη ενταγμένοι ούτε καν για μετανάστες δεύτερης γενιάς. Πέρα από αυτό, δεν έχουν καμία παρόμοια προέλευση , δεν είναι παρασκευαστές κρακ, δεν είναι μέλη συμμοριών. Αντίθετα, κάθε τόσο φωτογραφίζονται με όπλα για ανάγκες βιντεοκλίπ και έχουν μεταξύ τους αστείες κόντρες. 

Επιπρόσθετα, το κοινό τους συνήθως δεν ξεπερνούν τα 20 χρόνια ζωής.  Εξάλλου, απευθύνονται κυρίως σε παιδία και εφήβους μάλλον επειδή σε αυτή την ηλικία δεν περιμένουν από το τραγούδι να τους πει κάτι ή ακόμη και να τους διδάξει. H τραπ δεν λέει κάτι το ουσιώδες, σε αντίθεση με τη ραπ που προωθεί την κοινωνική αλλαγή μέσω της προβολής της αδικίας, του περιθωρίου.

 Κυρίως, στην Ελλάδα και Κύπρο τα τραγούδια τους δεν λένε κάτι αξιοσημείωτο, παρά από το να παράγουν σεξισμό και οι στίχοι τους εκτός από βία, ναρκωτικά και μισογυνισμό δεν αναφέρουν κάτι άλλο. Με την πάροδο του χρόνου το πιο πιθανό  το τραπ δεν θα παραμείνει στην αρέσκειά των ανθρώπων γιατί δεν το χρειάζονται, δεν χρειάζεται η επίδειξη πλούτου και οι άδειους στίχοι. Ας ελπίσουμε πως η τραπ έχει ημερομηνία λήξης.

Γιάννης Θεοδωρίδης

Το ραπ στη Κύπρο

 «Που τα τσιαττιστά… στη ραπ»

 

Η σύγχρονη κουλτούρα της Κύπρου, όσο αφορά τη μουσική είναι σαφέστατα διαφορετική απο το τι ήταν στο παρελθόν. Όταν άκουσα όμως για πρώτη φορά πως υπάρχει κυπριακό χιπ χοπ και ραπ σκηνή στο νησί νόμιζα πως επρόκειτο για κάποιο ανέκδοτο. Όμως όχι, υπάρχει το στοιχείο αυτό και ας μην είναι τόσο διαδεδομένο. Άλλωστε όπως θα δούμε δεν είναι και πολύ της φύσης του να παίζεται δημόσια. 

Το καλοκαίρι που πέρασε βρέθηκα σε μια DIY συναυλία όπου ραππάδες της τοπικής κοινότητας έστησαν από μόνοι τους ένα σκηνικό. Ανταλλάζοντας το μικρόφωνο ο ένας με τον άλλο εκφράζαν ο καθένας τους δικούς του προβληματισμούς. Όμως όλοι τους είχαν ένα κοινό μέσα στη θεματολογία των κομματιών τους. Η διαφθορά, η βία της αστυνομίας αλλά και η χρήση ουσιών ήταν ο άξονας που γύριζε τις ρίμες τους.

Θέλοντας να μάθω ακόμα παραπάνω σκέφτηκα αμέσως ένα παλιό φίλο, τον Βασίλη, που από μικροί μαζί είχαμε ακούσματα της ραπ. Το πάθος του για τη μουσική, το old school hip hop, το έκανε χόμπι και στην παραγωγή τραγουδιών του, φέρει το καλλιτεχνικό του «Άγραφος Βίβλος».

Φιλοξενώντας με στο στούντιο του για λίγες ώρες μου έκφρασε τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο ίδιος ως καλλιτέχνης αλλά και ως παραγωγός. Όπως μου είπε το είδος αυτό δεν έχει τόση απήχηση λόγω της φύσης του. Είναι η μουσική των λίγων και οι περισσότεροι νέοι δεν ενδιαφέρονται να ακούσουν κάποιο που λέει για τα προβλήματα της κοινωνίας. Οι περισσότεροι, και κυρίως οι νέοι αρέσκονται να ακούνε κομμάτια που μιλάνε για πλούτο, τη δημοσιότητα και την καλή ζωή. Γενικά ό, τι δεν χρειάζεται να επεξεργαστούν και να πάρουν κάποιο νόημα.

Για το κομμάτι της μουσικής παραγωγής των ρώτησα αρκετά πράγματα. Θέλω να σταθώ κυρίως σε αυτά τα προβλήματα του ως παραγωγός. Όπως μου είπε οι παραγωγοί, ειδικά αυτού του είδους δεν μπορούν να εξελιχθούν στη Κύπρο σε τόσο μεγάλο βαθμό. Ακριβώς επειδή δεν υπάρχει τόσο μεγάλο κοινό. Γι’ αυτό οι περισσότεροι μουσικοί παραγωγοί δεν αμείβονται όπως αρμόζει σε ένα καλλιτέχνη και ανάλογα με το χρόνο που αφιερώνουν. Φυσικά μου είπε δεν περιμένω να ζήσω από τη μουσική μου ή τις παραγωγές. Ό, τι κάνω το κάνω για την αγάπη μου προς αυτή και για τους φίλους μου. Για τα παιδιά που μας ακούνε και μας στηρίζουν.

Τελευταίο και πιο σημαντικό απ’ όλα πιστεύω πως είναι αυτό. Βλέπω πως πολλά παιδιά προσπαθούν να μιμηθούν τα λανθασμένα πρότυπα κάποιων ξένων καλλιτεχνών στα οποία περιλαμβάνεται και όλη η ναρκοκουλτούρα. Να μείνουν μακριά από αυτά διότι ο ενθουσιασμός μπορεί να τους καταστρέψει την μετέπειτα τους ζωή. Να διαλέγουν τα πρότυπα τους και να αντιστέκονται σε κάθε αδικία. 

Αθανασίου Ανδρέας