Το ραπ στη Κύπρο

 «Που τα τσιαττιστά… στη ραπ»

 

Η σύγχρονη κουλτούρα της Κύπρου, όσο αφορά τη μουσική είναι σαφέστατα διαφορετική απο το τι ήταν στο παρελθόν. Όταν άκουσα όμως για πρώτη φορά πως υπάρχει κυπριακό χιπ χοπ και ραπ σκηνή στο νησί νόμιζα πως επρόκειτο για κάποιο ανέκδοτο. Όμως όχι, υπάρχει το στοιχείο αυτό και ας μην είναι τόσο διαδεδομένο. Άλλωστε όπως θα δούμε δεν είναι και πολύ της φύσης του να παίζεται δημόσια. 

Το καλοκαίρι που πέρασε βρέθηκα σε μια DIY συναυλία όπου ραππάδες της τοπικής κοινότητας έστησαν από μόνοι τους ένα σκηνικό. Ανταλλάζοντας το μικρόφωνο ο ένας με τον άλλο εκφράζαν ο καθένας τους δικούς του προβληματισμούς. Όμως όλοι τους είχαν ένα κοινό μέσα στη θεματολογία των κομματιών τους. Η διαφθορά, η βία της αστυνομίας αλλά και η χρήση ουσιών ήταν ο άξονας που γύριζε τις ρίμες τους.

Θέλοντας να μάθω ακόμα παραπάνω σκέφτηκα αμέσως ένα παλιό φίλο, τον Βασίλη, που από μικροί μαζί είχαμε ακούσματα της ραπ. Το πάθος του για τη μουσική, το old school hip hop, το έκανε χόμπι και στην παραγωγή τραγουδιών του, φέρει το καλλιτεχνικό του «Άγραφος Βίβλος».

Φιλοξενώντας με στο στούντιο του για λίγες ώρες μου έκφρασε τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο ίδιος ως καλλιτέχνης αλλά και ως παραγωγός. Όπως μου είπε το είδος αυτό δεν έχει τόση απήχηση λόγω της φύσης του. Είναι η μουσική των λίγων και οι περισσότεροι νέοι δεν ενδιαφέρονται να ακούσουν κάποιο που λέει για τα προβλήματα της κοινωνίας. Οι περισσότεροι, και κυρίως οι νέοι αρέσκονται να ακούνε κομμάτια που μιλάνε για πλούτο, τη δημοσιότητα και την καλή ζωή. Γενικά ό, τι δεν χρειάζεται να επεξεργαστούν και να πάρουν κάποιο νόημα.

Για το κομμάτι της μουσικής παραγωγής των ρώτησα αρκετά πράγματα. Θέλω να σταθώ κυρίως σε αυτά τα προβλήματα του ως παραγωγός. Όπως μου είπε οι παραγωγοί, ειδικά αυτού του είδους δεν μπορούν να εξελιχθούν στη Κύπρο σε τόσο μεγάλο βαθμό. Ακριβώς επειδή δεν υπάρχει τόσο μεγάλο κοινό. Γι’ αυτό οι περισσότεροι μουσικοί παραγωγοί δεν αμείβονται όπως αρμόζει σε ένα καλλιτέχνη και ανάλογα με το χρόνο που αφιερώνουν. Φυσικά μου είπε δεν περιμένω να ζήσω από τη μουσική μου ή τις παραγωγές. Ό, τι κάνω το κάνω για την αγάπη μου προς αυτή και για τους φίλους μου. Για τα παιδιά που μας ακούνε και μας στηρίζουν.

Τελευταίο και πιο σημαντικό απ’ όλα πιστεύω πως είναι αυτό. Βλέπω πως πολλά παιδιά προσπαθούν να μιμηθούν τα λανθασμένα πρότυπα κάποιων ξένων καλλιτεχνών στα οποία περιλαμβάνεται και όλη η ναρκοκουλτούρα. Να μείνουν μακριά από αυτά διότι ο ενθουσιασμός μπορεί να τους καταστρέψει την μετέπειτα τους ζωή. Να διαλέγουν τα πρότυπα τους και να αντιστέκονται σε κάθε αδικία. 

Αθανασίου Ανδρέας